Oryginalne formy przestrzenne

Koncepcja form przestrzennych Dudy narodziła się pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku.

“Czerpię z bogactwa przyrody. Moja wyobraźnia filtruje rzeczywistość.

Za pomocą farb olejnych, zniszczonego kawałka drzewa i przekornych przedmiotów tworzę coraz to inne prace, którym staram się nadać estetyczno-osobowościowe cechy.

Każdy dzień przynosi niespodziewane zmiany, a te podsuwają nowe pomysły.“

— Stanisław Duda

Rzeźbiąc fragmenty różnorodnych gatunków uszkodzonych i odrzuconych drzew, artysta nadaje im pożądane kształty. W dalszym procesie tworzenia, dodając pozyskane różnorodne materiały, rozbudowuje kompozycję.

Dzięki tym zabiegom nadaje im pożądaną osobowość.

To właśnie ta jakość stanowi pierwszoplanowy element unikatowej formy. Oryginalna kompozycja nie narzuca, a jedynie sugeruje temat, który w zależności od zainteresowania odbiorcy, prowokuje do myślenia.

W swoim charakterze formy są aluzją do zaistniałych wydarzeń. Celnie komentują pewne fakty, można powiedzieć, że poniekąd archiwizują je, a przede wszystkim personalizują przestrzeń.

Każda z nich jest indywidualnością.

Jedna kokietuje, inna lekceważy, kolejna śmieszy, a jeszcze inna inspiruje.